ถ้าเกิดว่าโลกเรามีแบคทีเรีย..  

เป็นไปได้ไหมว่าเราเปนแค่แบคทีเรีย ของสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่กว่าไปอีก..

หากขึ้นชื่อว่าเป็นสิ่งมีชีวิตแล้ว ก็ต้องมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน

คือสัญชาตญาณการเอาตัวรอด

เราอาจคิดว่า มด แมลง หรืออะไรก็ตามแต่ ที่ทำให้เรารำคาญ ไม่พอใจ

พวกนั้นกำลังเบียดเบียนเราหรือ ?

มันไม่ใช่ ! มันกำลังทำการต่างๆเพื่ออยู่รอด มันเป็นสัญชาตญาณ

แต่มนุษย์นั้น เบียดเบียนทุกสิ่ง ไม่ว่าจะสูงส่งกว่าตน หรือต่ำต้อยกว่าตน

หากจะเถียงว่า นี่คือการเอาตัวรอด

มันไม่ใช่ คุณคิดว่าตัวคุณเอง พอใจในทุกสิ่งที่ตนมีหรือยัง ?

มันเป็นผลมาจากความคิดของสิ่งมีชีวิตที่ต้องการทำให้ตัวเองสูงส่ง

ยกตัวอย่างเช่น มนุษย์ยุคแรกล่าสัตว์เพื่อการอยู่รอด แต่จะมีคนนึงที่ต้องการเป็นผู้นำ

นำร่างของสิ่งมีชีวิตที่ตนเองคิดว่าต่ำกว่า นำมาเป็นเครื่องนุ่งห่ม สร้างความสูงส่งให้กับตัวเอง

นั้นก็คือ จิตใจของมันผู้นั้นช่างต้อยต่ำ จึงอยากปิดจุดด้อยของตน โดยการทำให้ตัวเองสูงส่ง

สร้างค่านิยมต่อมานับแสน นับหมื่นปี

หากมนุษย์ คิดว่าตัวเองบางเบาเทียบเท่ากับ กับสิ่งมีชีวิตอื่นๆแล้ว

จิตใจของมนุษย์คงไม่ต่ำต้อยถึงเพียงนี้

ช่างน่าขำนัก ที่ตอนแรกผมบอกว่าอาจมีสิ่งมีชีวิตที่สูงส่งกว่า

เพราะว่าผมรู้สึกตัวเองต่ำต้อย แน่นอนผมต้องการที่จะสูงส่ง

ผมเกลียดมนุษย์

ผมเกลียดตัวเอง

เกลียดที่ตัวเองเป็นมนุษย์

อยากเป็นสัตว์ป่าที่มีเพียงสัญชาตญาณ ใช้ชีวิตโดยไร้กรอบ (สัตว์ส่วนใหญ่)

รอสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์มาทำลายตัวผมเอง

เพื่อที่จะชิงขังว่า "มึงมันต่ำกว่ากูอีก  นิสัย.."

ยิ่งคิดยิ่งทำลายตัวเอง แต่ก็ให้ทำไง เกิดมาเป็นมนุษย์แล้ว

ก็ได้แต่เตือนใจตัวเองว่า

จงคิดว่าเรานั้นล้วนเท่ากันไม่มีสูง ไม่มีต่ำ

ไม่มีขาว ไม่มีดำ ทุกอย่างสีเทา

ถ้าเปรียบระดับชั้นเป็นสีดำ การแบ่งปันสีดำ ให้ผู้ที่ยังขาวอยู่ จนสองสีเป็นสีเทา

อาจจะเป็นเรื่องที่ดีที่สุด

ลองนึกภาพทุกอย่างเป็นสีเทา อาจจะมองว่ามันจืดชืด

แต่มันคือคำตอบของคำว่า ทางสายกลาง,ความพอเพียง

แต่ยังไม่ใช่คำตอบของคำว่า ความสงบสุข

เพราะสิ่งมีชีวิตนั้นยังต้องการที่จะอยู่รอด

ปล.อยากเป็นต้นไม้